Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 grudnia 2003 r.
|
| Sygn. akt Ts 151/03 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej DCC Finanse Spółka z o.o. z dnia 19 sierpnia 2003 r. zarzucono, iż:
1) art. 225 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.);
2) art. 99 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.);
3) § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz
ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163,
poz. 1349 ze zm.),
są niezgodne z art. 2, art. 32 ust. 1 zdanie drugie, art. 45 ust. 1, art. 92 ust. 1 oraz art. 176 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej.
Zdaniem skarżącej zakwestionowane w skardze konstytucyjnej przepisy prawne, w zakresie, w jakim regulują kwestię wynagrodzenia
zastępcy prawnego w postępowaniu przez sądem lub innym organem państwowym, pozostają w sprzeczności z Konstytucją RP, bowiem
ograniczają zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, w tym w szczególności możliwość naprawienia szkody wynikłej z zachowania
innej strony postępowania przed jego wszczęciem oraz w fazie egzekucji, nie regulują precyzyjnie ustawowej materii zasad zwrotu
kosztów zastępcy prawnego, a ponadto naruszają pozycję prawną skarżącej w stosunku do innych podmiotów w procesie.
Skarżąca wskazała, iż w nakazie zapłaty wydanym przez Sąd Rejonowy w Bytomiu w dniu 20 stycznia 2003 r. (sygn. akt VI GNc
5295/02) rozstrzygnięto o obowiązku zwrotu skarżącej kosztów postępowania jedynie w części wnioskowanej przez nią kwoty. Zażalenie
skarżącej na to orzeczenie zostało oddalone postanowieniem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 14 kwietnia 2003 r. (sygn.
akt XIX.Gz.248/03).
Skarżąca zarzuciła, iż zakwestionowane przez nią przepisy prowadzą do