Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 kwietnia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 151/15 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej z 21 kwietnia 2015 r. K.P. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność: po pierwsze, art. 260 w
zw. z art. 90 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r.
poz. 270; dalej: p.p.s.a.) w zakresie, w jakim nakazuje rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym sprawy będącej przedmiotem sprzeciwu
od orzeczenia referendarza sądowego w przedmiocie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz równocześnie pozostawia
swobodnemu uznaniu sądu możliwość rozpoznania sprawy na rozprawie, z art. 45 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji;
po drugie, art. 260 w zw. z art. 197 § 1, art. 90 § 2, art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. w zakresie, w jakim nakazuje rozpoznanie
zażalenia „w sprawie będącej przedmiotem sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego w przedmiocie kosztów pomocy prawnej
udzielonej z urzędu” na posiedzeniu niejawnym oraz pozostawia swobodnemu uznaniu sądu możliwość rozpoznania sprawy na rozprawie,
z art. 45 ust. 1 i 2 w zw. z art. 78, art. 176 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji; po trzecie, art. 29 ust. 1 ustawy z dnia
26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2015 r. poz. 615; dalej: p.a.) w zw. z art. 250 p.p.s.a. w zakresie, w jakim
„pomija w pojęciu pomocy prawnej udzielonej z urzędu i należnego za nią wynagrodzenia czynności stanowiące integralny element
świadczenia pomocy prawnej, takie jak analiza akt”, z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 30 Konstytucji; po czwarte,
art. 134 § 2 w zw. z art. 250, art. 260, art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. w zakresie, w jakim zakaz reformationis in peius „pomija sprawę dotyczącą wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu”,