Postanowienie TK z dnia 27 listopada 2019, sygn. Ts 151/18

W skarze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 października 2018 r. (data nadania) P.P. (dalej: skarżący), reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego pełnomocnikiem z wyboru, wystąpił z żądaniem na tle następującego stanu faktycznego.

Decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w P. z 14 października 2013 r. ([…]) określono skarżącemu, prowadzącemu działalność gospodarczą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne okresy w określonych wysokościach oraz umorzono postępowanie podatkowe w pozostałym zakresie.

Od tej decyzji, skarżący wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w W., który decyzją z 22 maja 2014 r. ([…]) uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł co do istoty sprawy, określając skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne okresy w określonych wysokościach.

Skarżący wniósł skargę od tej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który wyrokiem z 2 grudnia 2015 r. (sygn. akt […]) uchylił zaskarżoną decyzję oraz stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, a także zasądził od organu II instancji 2970 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Od tego wyroku, Dyrektor Izby Celnej w W. złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 30 maja 2018 r. (sygn. akt […]) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, a także zasądził od skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Celnej w W. 7970 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego został wskazany w skardze konstytucyjnej jako ostateczne orzeczenie wydane w sprawie objętej wniesioną skargą (art. 79 ust. 1 Konstytucji). Wyrok ten z urzędu został sprostowany postanowieniem tego sądu z 19 lipca 2019 r.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 14 października 2019 r., skarżący – na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i