W skardze konstytucyjnej sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego – Adama Włocha – zakwestionowana została zgodność z Konstytucją
trzech przepisów ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.; dalej: p.o.a.).
Przepisom art. 95i, art. 95j oraz art. 4d ust. 1 zd. 2 p.o.a. skarżący zarzucił niezgodność z art. 2, art. 31 ust. 1 i 3,
art. 32, art. 42 ust. 3, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji. Istota niekonstytucyjności art. 95i oraz art. 95j
p.o.a. polegać miała – zdaniem skarżącego – na naruszeniu prawa do rozpoznania sprawy przez niezawisły sąd. Przymiotu niezależnego
i niezawisłego sądu nie mają bowiem organy samorządu adwokackiego – sędziowie Sądu Dyscyplinarnego. Ponadto, wyłączenie możliwości
zaskarżenia postanowienia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego, orzekającego w przedmiocie tymczasowego zawieszenia adwokata w czynnościach
zawodowych, uznał skarżący za naruszające zasadę domniemania niewinności. Jego zdaniem, takie orzeczenie nie podlega jakiejkolwiek
kontroli sądowej lub pozasądowej. Poza tym, skarżący uznał za naruszające art. 42 ust. 3 Konstytucji antycypowanie wymierzenia
obwinionemu adwokatowi kary zawieszenia w czynnościach zawodowych następujące wskutek braku innej możliwości „zaliczenia”
tymczasowego zawieszenia, o którym mowa w art. 95j p.o.a. Także wobec art. 4d ust. 1 zd. 2 p.o.a. skarżący przedstawił zarzut
naruszenia wskazanych wyżej unormowań Konstytucji.
Postanowieniem z 31 maja 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
W uzasadnieniu stwierdził, że skarga nie spełnia przesłanek dopuszczalności występowania z tego rodzaju środkiem ochrony.
Zarzut naruszenia konstytucyjnego prawa do sądu oraz zakazu zamykania drogi sądowej dochodzenia naruszonych praw uznany został
za oczywiście bezzasadny, czego przyczyny upatrywać należy w nieuwzględnieniu przez skarżącego kontekstu normatywnego, w jakim
znalazły się kwestionowane przepisy art. 95i oraz 95j p.o.a. Ponadto, Trybunał Konstytucyjny zakwestionował zasadność uznania,
że w