Postanowienie TK z dnia 22 czerwca 2009, sygn. Ts 152/07

W skardze konstytucyjnej z 3 lipca 2007 r. zakwestionowano zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 146, poz. 1639, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 2001 r.) oraz § 20a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 1997 r.). Zaskarżonym przepisom zarzucono w skardze niezgodność z art. 217 w zw. z art. 84, art. 92 ust. 1, art. 2, art. 7, art. 87 ust. 1 w zw. z art. 91 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji.

Postanowieniem z 22 czerwca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. Rozstrzygnięcie to było uzasadnione niespełnieniem przesłanki dopuszczalności skargi – obowiązku wskazania konstytucyjnych wolności lub praw naruszonych przez przepisy stanowiące przedmiot skargi (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego skarga zawierała głównie rozważania odnoszące się do zasad ustrojowych, których adresatem jest prawodawca. Ponadto, w zaskarżonym postanowieniu wskazano, że przedmiot skargi (w zakresie odnoszącym się do § 20 rozporządzenia z 1997 r.) nie został prawidłowo określony, gdyż unormowanie to nie mogło zostać uznane za podstawę orzeczenia o wolnościach lub prawach skarżącego.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Stwierdził w nim, że skarga spełniała wszelkie formalne przesłanki wymagane przez Konstytucję i ustawę o TK, a ponadto zawierała wskazanie naruszonych konstytucyjnych wolności lub praw. W środku odwoławczym podniesiono, że z uzasadnienia skargi bezspornie