Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 lutego 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 152/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 23 czerwca 2009 r. skarżąca – Edipresse Polska S.A. – zarzuciła
niezgodność art. 7 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym od 1 maja
2004 r. do 31 maja 2005 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.; dalej: ustawa o podatku od towarów i usług) z art. 2 w związku
z art. 8 ust. 1, art. 64 ust. 3, art. 84 oraz art. 217 Konstytucji.
Postanowieniem z 7 czerwca 2011 r. Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 w związku z art.
47 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK)
– odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W ocenie Trybunału, z analizy treści skargi konstytucyjnej oraz załączonych
do akt sprawy dokumentów wynikało jednoznacznie, że art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług nie był podstawą
ostatecznego rozstrzygnięcia o prawach i wolnościach skarżącej.
Odpis powyższego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej 13 czerwca 2011 r. Pismem z 20 czerwca 2011 r. pełnomocnik
złożył zażalenie na postanowienie Trybunału.
Wnosząca skargę wskazała, że nie zgadza się z zarzutem, iż art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług nie stanowił
podstawy ostatecznego rozstrzygnięcia. W jej ocenie „zastosowany w sprawie tryb był jedynie procedurą, która służyła ocenie
treści art. 7 ust. 3 ustawy o VAT. Od tej oceny i tylko od tej oceny bezpośrednio zależała treść ostatecznego rozstrzygnięcia
zawartego w wyroku NSA, który przesądził również o prawie własności Skarżącego do kwoty uiszczonej przez niego