Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 czerwca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 152/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 23 czerwca 2010 r. skarżący zarzucił niezgodność art. 350 § 1 oraz art. 351 § 1 ustawy z dnia 6
czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 85, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) oraz rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 2 czerwca 2003 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad wyznaczania i losowania składu orzekającego
(Dz. U. Nr 107, poz. 1007) z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 2 Konstytucji.
Skarżący wskazywał, że brak określenia w k.p.k. skutków pogwałcenia norm regulujących wyznaczanie składów orzekających w sprawach
karnych, w szczególności nieuznanie go za bezwzględną przyczynę odwoławczą w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k., oraz niepełne
i niedookreślone uregulowanie możliwości odstąpienia od kolejności wyznaczania sędziów do orzekania wynikającej z kolejności
wpływu spraw, naruszają prawo do rzetelnego postępowania i bezstronnego sądu, zakaz zamykania drogi sądowej do dochodzenia
naruszonych wolności i praw oraz zasady przyzwoitej legislacji.
Postanowieniem z 21 marca 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Wskazał w
nim, że zasadniczym powodem takiego rozstrzygnięcia było przekroczenie ustawowego terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej.
Ponadto Trybunał stwierdził, że niedopuszczalność nadania biegu skardze wniesionej w niniejszej sprawie wynikała również z
faktu, iż zaskarżone przepisy nie stanowiły podstawy wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie skarżącego. Przedmiotem
przedstawionego w skardze jako ostateczne orzeczenie o wolnościach, prawach i obowiązkach skarżącego postanowienia Sądu Najwyższego
była bowiem ocena zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania na podstawie art. 543 § 3 k.p.k., nie zaś sam sposób wyznaczenia
sędziów do orzekania w sprawach karnych regulowany przez zaskarżone przepisy.
Zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu wniósł pełnomocnik skarżącego. Zarzucono w nim wadliwe
przyjęcie, że w przypadku zwrócenia się przez skarżącego na podstawie art.