Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 września 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 152/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 7 maja 2011 r. skarżący zarzucił art. 178a § 1 ustawy z dnia
6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.) sprzeczność z art. 42 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego. Wyrokiem Sądu Rejonowego w
Wejherowie – Sądu Grodzkiego w Pucku z dnia 1 grudnia 2009 r. (sygn. akt VII K 879/08) uznano skarżącego za winnego prowadzenia
pojazdu mechanicznego pod wpływem środka odurzającego, tj. popełnienia przestępstwa opisanego w art. 178a § 1 k.k. Apelacja
wniesiona od powyższego orzeczenia została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku – V Wydział Karny Odwoławczy z dnia
16 grudnia 2010 r. (sygn. akt V Ka 689/10).
Z wydaniem wskazanych powyżej orzeczeń skarżący wiąże naruszenie zasady określoności typów czynów zabronionych, wynikającej
z art. 42 ust. 1 Konstytucji. O nieprecyzyjności typu opisanego w zaskarżonym art. 178a § 1 k.k. przesądza, zdaniem skarżącego,
jego znamię: „pod wpływem środka odurzającego”, które – w przeciwieństwie do innego znamienia tego typu czynu zabronionego,
tj. „w stanie nietrzeźwości” – nie zostało nigdzie zdefiniowane. Nie wiadomo zatem, na co wskazuje skarżący, jak należy rozumieć
sformułowanie „pod wpływem” środka odurzającego. Brak definicji tego znamienia jest tym bardziej istotny, że art. 87 ustawy
z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. Nr 12, poz. 114, ze zm.; dalej: k.w.), penalizuje prowadzenie pojazdu mechanicznego
w stanie po użyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka. Pojawia się zatem, jak wywodzi dalej skarżący, problem
z rozróżnieniem, czy dane zachowanie stanowi przestępstwo, czy jedynie wykroczenie. Taka sytuacja stanowi niewątpliwie naruszenie
zasady nullum crimen sine lege, wynikającej z art. 42 ust. 1 Konstytucji.