Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 października 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 152/12 |
Uzasadnienie:
1. W sporządzonej przez radcę prawnego skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 czerwca 2012 r.
(data nadania), M.G. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność:
1) art. 4171 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.), w brzmieniu nadanym
przez art. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz
ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037; dalej: ustawa z 2010 r.), w związku z art. 4 ust. 1 ustawy
z 2010 r. – w zakresie, w jakim z tych przepisów wynika wymóg stosowania znowelizowanego brzmienia art. 4171 § 2 k.c. w odniesieniu do orzeczeń, które uprawomocniły się w okresie od 17 października 1997 r. do 1 września 2004 r. –
z art. 77 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji;
2) art. 4 ustawy z 2010 r. z art. 2 Konstytucji;
3) art. 4171 § 2 k.c., w brzmieniu nadanym przez art. 1 ustawy z 2010 r. – rozumianemu w ten sposób, że „Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność
za szkodę, która została wyrządzona przez wydanie niezgodnego z prawem prawomocnego orzeczenia tylko wówczas, gdy stanowiące
źródło szkody orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami, ogólnie
przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo które zostało wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania
prawa, co jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej” – z art. 77 ust. 1 i 2 oraz art. 2 Konstytucji;
4) art. 417 k.c., w brzmieniu ustalonym przez wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 grudnia 2001 r., sygn. akt SK 18/00 (Dz.