Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 listopada 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 152/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 maja 2013 r. M.T. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność
art. 42 ust. 5-7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, ze zm.; dalej: ustawa o Policji)
z art. 2 i art. 32 Konstytucji.
Skarga nie zawierała uzasadnienia zarzutów niezgodności kwestionowanych przepisów z Konstytucją.
Postanowieniem z 23 września 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
wskazał, że skarga została wniesiona po terminie określonym w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale
Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Skarżący – wbrew art. 188 Konstytucji – podważał prawidłowość
ustaleń organów stosujących prawo, a także nie określił sposobu naruszenia swoich konstytucyjnych wolności lub praw.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący stwierdził, że naruszenie terminu wniesienia skargi konstytucyjnej wynikało z opieszałości
sądu właściwego do ustanowienia pełnomocnika z urzędu w celu jej sporządzenia. Skarżący podniósł też, że kwestia naruszenia
praw podmiotowych w rezultacie stosowania przepisów zaskarżonej ustawy o Policji nie była podejmowana w orzecznictwie sądowym
i dlatego „brak jest możliwości obszernego uzasadnienia prawnego stanowiska skarżącego”. Skarżący stwierdził ponadto, że art.
32 Konstytucji jest źródłem prawa podmiotowego.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 49 w związku z art. 36 ust. 4 ustawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału
Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie
na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b w związku z art. 36 ust. 6-7 i w związku z art. 49 ustawy o TK). Trybunał
Konstytucyjny bada w szczególności, czy w