Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 marca 1999 r.
|
| Sygn. akt Ts 152/98 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Zbigniewa M., wniesionej do Trybunału Konstytucyjnej 12 listopada 1998 r. zarzucono niewłaściwe zastosowanie
przez Sąd Najwyższy Izbę Cywilną przepisów: art. 5 kodeksu cywilnego, art. 128 i art. 135 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego,
art. 39312 kodeksu postępowania cywilnego, w wyroku z 17 czerwca 1998 r., oddalającym kasację skarżącego wniesioną w sprawie o alimenty.
Pełnomocnik skarżącego wskazał, że wyrok ten odnosi się do praw i wolności skarżącego określonych w art. 30 i art. 67 konstytucji.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 14 grudnia 1998 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia
braków formalnych skargi konstytucyjnej, m.in. przez określenie na czym dokładnie polega niezgodność art. 5 kc, art. 128 i
art. 135 § 1 kro oraz art. 39312 kpc z art. 30 i art. 67 konstytucji. W uzasadnieniu skargi przedstawiono bowiem wyłącznie argumentację wskazującą na niewłaściwe
zastosowanie przez Sąd Najwyższy zakwestionowanych przepisów. W piśmie z 22 grudnia 1998 r. pełnomocnik skarżącego stwierdził
jedynie, iż podtrzymuje i popiera wywody zawarte w przedmiotowej skardze, co jego zdaniem należy traktować jako ustosunkowanie
się do pkt. 1 zarządzenia sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 14 grudnia 1999 roku.
Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z 14 stycznia 1999 r., odmawiającym nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej uznał,
że tej treści stwierdzenie pełnomocnika skarżącego nie jest stosowne. Przekreśla całkowicie