Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 czerwca 2000 r.
|
| Sygn. akt Ts 152/99 |
Uzasadnienie:
I. W skardze konstytucyjnej złożonej w dniu 9 października 1999 r. podniesiono, iż art. 38 ust. 1 i art. 39 ustawy z dnia
16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. Nr 31, poz. 214 z późn. zm.) narusza art. 45 ust. 1 i art.
77 ust. 2 Konstytucji, a art. 1 ust. 9 ustawy z dnia 2 grudnia 1994 r. o zmianie ustawy o pracownikach urzędów państwowych
(Dz. U. Nr 136, poz. 704) narusza art. 2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji. Art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych
określa katalog środków odwoławczych od decyzji w sprawach wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym
mianowanym, natomiast art. 39 wskazanej ustawy stanowi, iż spory o roszczenia ze stosunku pracy są rozpatrywane w trybie określonym
w kodeksie pracy. Powyższe przepisy określają w sposób wyczerpujący katalog środków odwoławczych przysługujących pracownikowi
urzędów państwowych w przypadku rozwiązania z nim stosunku pracy. Skarżący podkreśla, iż przepisy te nie uwzględniają stanu
faktycznego jaki powstaje na gruncie art. 14 ust. 1 przedmiotowej ustawy. W myśl art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy ukaranie karą
dyscyplinarną wydalenia z pracy w urzędzie powoduje rozwiązanie stosunku pracy z mocy prawa. Ponieważ rozwiązanie stosunku
pracy z mocy prawa nie stanowi okoliczności opisanej w art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych nie może być
podstawą skorzystania ze środków odwoławczych wskazanych w tym przepisie. Brak możliwości skorzystania ze środków odwoławczych,
o których mowa w art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych w przypadku rozwiązania umowy o pracę z mocy prawa
oznacza, zdaniem skarżącego, zamknięcie urzędnikowi państwowemu drogi do sądu. Skarżący podkreśla, iż pierwotnie art. 14 ust.
1 stanowił, że w przypadkach w nim wymienionych stosunek pracy ulegał rozwiązaniu z winy urzędnika