Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 lipca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 153/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. 4249 oraz art. 4241 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny
z art. 32 w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zdaniem skarżących źródłem niekonstytucyjności zaskarżonego przepisu jest uznanie przez Sąd Najwyższy, że skarga przysługuje
nie w przypadku jakiejkolwiek sprzeczności orzeczenia z prawem, lecz tylko sprzeczności wynikającej z rażąco błędnej wykładni
lub niewłaściwego zastosowania przepisów o zasadniczym znaczeniu. Uzależnienie zasadności skargi na niezgodne z prawem orzeczenie
sądu od wskazanego stopniowania nie znajduje podstaw ani w art. 45 ust. 1, ani w art. 77 ust. 2 Konstytucji, co świadczy o
niekonstytucyjności art. 4249 k.p.c. W opinii skarżących dochodzi w ten sposób do nieuzasadnionego ograniczenia ich praw oraz zróżnicowania sytuacji względem
innych podmiotów. Niekonstytucyjność art. 4241 k.p.c. skarżący uzasadniają przez odwołanie się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 1 kwietnia 2008 r. (SK 77/06, OTK ZU
nr 3/A/2008, poz. 39).
Skarga została złożona na podstawie następującego stanu faktycznego. Skarżący złożyli skargę o wznowienie postępowania w sprawie
zakończonej nakazem zapłaty. Podstawą skargi był art. 401 pkt 2 w zw. z art. 403 § 4 k.p.c. W ocenie skarżących zostali oni
pozbawieni możliwości obrony swych praw na skutek niedoręczenia im przesyłek z nakazem zapłaty, które po siedmiu dniach Poczta
Polska zwróciła z adnotacją „nie podjęto w terminie”. Skarżący wskazali, że przepisy określające tryb doręczeń, w