Postanowienie TK z dnia 14 grudnia 2009, sygn. Ts 153/09

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 24 czerwca 2009 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz. U. Nr 135, poz. 1268, ze zm.) z art. 32 Konstytucji.

Decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 9 października 2003 r. przyznano skarżącemu rentę socjalną. W dniu 17 lipca 2007 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Gdańsku, powołując się na zaskarżoną regulację, wydał decyzję (znak: 100100/6171/SOC-725052/05/2007/RR), w której zobowiązał skarżącego do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń za okres od 1 listopada 2004 r. do 28 lutego 2005 r. oraz od 1 września 2005 r. do 30 czerwca 2007 r. Odwołanie wniesione od powyższej decyzji zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z 23 stycznia 2008 r. (sygn. akt VIII U 14805/07). Sąd Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem z 4 lutego 2009 r. (sygn. akt III AUa 673/08) oddalił wniesioną apelację.

Podstawą wydanych w sprawie rozstrzygnięć był zakwestionowany art. 10 ust. 6 ustawy z 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej, zgodnie z którym prawo do renty socjalnej ulega zawieszeniu w przypadku osiągania przychodu z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego przekraczającego kwotę 30% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za kwartał kalendarzowy. W ocenie skarżącego zaskarżony przepis narusza zasadę równości poprzez to, że odmiennie traktuje podmioty znajdujące się w identycznej sytuacji faktycznej i prawnej, a mianowicie osoby pobierające rentę z tytułu niezdolności do pracy i rentę socjalną. Oba świadczenia przyznawane są bowiem osobom niezdolnym do pracy z tytułu naruszenia sprawności organizmu, w obu przypadkach pojawia się też pojęcie trwałej niezdolności do pracy, skutkujące przyznaniem stałego lub okresowego świadczenia. Tymczasem osoby, które pobierają rentę z tytułu niezdolności do pracy, mogą uzyskiwać dodatkowo przychód w wysokości do 70% przeciętnego