Postanowienie TK z dnia 07 maja 2012, sygn. Ts 153/10

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 czerwca 2010 r. (data prezentaty), uzupełnionej pismem z 22 lipca 2010 r. (data nadania), Paweł Marek O. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność: po pierwsze, art. 14 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. o zaciąganiu nowych i określaniu wysokości nieumorzonych zobowiązań pieniężnych (Dz. U. Nr 45, poz. 332, ze zm.) – w zakresie, w jakim przepis ten zróżnicował sytuację prawną i majątkową właścicieli przedwojennych papierów wartościowych Skarbu Państwa i gwarantowanych przez Skarb Państwa, w zależności od ich pochodzenia narodowościowego i obywatelstwa, z art. 6 ust. 1 oraz art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: Konwencja) oraz z art. 2 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167); po drugie, art. 5 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) z art. 2, art. 21, art. 31, art. 32 oraz art. 64 Konstytucji, art. 6 ust. 1 oraz art. 14 Konwencji, a także art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175; dalej: protokół paryski); po trzecie, art. 442 § 1 k.c. w brzmieniu obowiązującym do 10 sierpnia 2007 r. – w zakresie, w jakim przepis ten uniemożliwia uzyskanie odszkodowania za szkody wywołane „bezprawiem legislacyjnym”, powstałe po