Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 lutego 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 153/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 maja 2011 r. Danuta M., Marek M. oraz Dariusz M. (dalej:
skarżący) wystąpili o stwierdzenie niezgodności art. 48 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Trybunał postanowieniem z 10 października 2011 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdzając oczywistą
bezzasadność zarzutów skarżących. Przede wszystkim, Trybunał podkreślił, że stosownie do art. 386 § 6 k.p.c. ocena prawna
i wskazania determinujące dalsze postępowanie, po ich przedstawieniu w uzasadnieniu wyroku sądu drugiej instancji, wiążą zarówno
sąd, któremu sprawa została przekazana, jak i sąd drugiej instancji ponownie rozpoznający sprawę. Z tej przyczyny sąd drugiej
instancji ponownie orzekający w sprawie nie kontroluje orzeczenia, które wydał wcześniej. Niemniej, co przypomniał Trybunał,
sędziowie orzekający po raz drugi w tej samej sprawie w instancji odwoławczej podlegają wyłączeniu na zasadach przewidzianych
w art. 49 k.p.c., tzn. na swój wniosek lub wniosek stron (uczestników) postępowania.
Skarżący wnieśli w terminie zażalenie na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W zażaleniu,
powtarzając argumenty zawarte w skardze, zarzucają, że zostali pozbawieni prawa do niezależnego i bezstronnego sądu. Co więcej,
ich zdaniem nie istnieją żadne powody, dla których sędzia orzekający ponownie w drugiej instancji