1.W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 10 sierpnia 2017 r. (data nadania) MKS Sp. z o.o. z siedzibą
w T. (dalej: skarżąca) wystąpiła o stwierdzenie, że art. 123 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz że art. 39823 § 2 zdanie drugie k.p.c. jest niezgodny z art. 45 ust. 1 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą.
Skarżąca wystąpiła z wnioskiem do Sądu Rejonowego w T. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu wniesienia skargi konstytucyjnej.
Sąd ustanowił pełnomocnika z urzędu, a Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła radcę prawnego, który sporządził opinię o
braku podstaw do wniesienia skargi konstytucyjnej. Skarżąca 31 grudnia 2016 r. wystąpiła do Sądu Rejonowego w T. o odrzucenie
kandydatury wskazanego pełnomocnika i zwrócenie się o wyznaczenie nowego kandydata na pełnomocnika oraz zmianę pełnomocnika.
Sąd postanowieniem z 22 lutego 2017 r. (…) oddalił wnioski skarżącej. Następnie Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym w T.
postanowieniem z 28 lutego 2017 r. oddalił wniosek skarżącej o ustanowienie pełnomocnika w celu wniesienia w sprawie skargi
konstytucyjnej zgodnej z wnioskiem strony. Skarżąca wniosła skargę do sądu na to postanowienie do Sądu Rejonowego w Tychach,
który postanowieniem 4 kwietnia 2017 r. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
2. Zdaniem skarżącej referendarz sądowy, odmawiając ustanowienia pełnomocnika z urzędu do wniesienia skargi konstytucyjnej,
działał na podstawie art. 123 § 2 k.p.c., który przyznając referendarzom sądowym uprawnienie do orzekania w sprawach ustanawiania
pełnomocników z urzędu, narusza Konstytucję. W opinii skarżącej referendarz sądowy, korzystając z tego uprawnienia, dokonuje
czynności z zakresu wymiaru sprawiedliwości, które zastrzeżone są wyłącznie dla niezawisłego sądu. Skarżąca