Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 lipca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 154/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej zarzucono niezgodność art. 78 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.
U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 2 oraz art. 42 ust. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego. Skarżący wystąpił do Sądu Rejonowego w Puławach
o ustanowienie dla niego obrońcy z urzędu. Zarządzeniem z 9 marca 2010 r. (sygn. akt II Kp 96/10), doręczonym skarżącemu 12
marca 2010 r., Sąd nie uwzględnił wniosku. Skarżący wniósł na to zarządzenie zażalenie, którego przyjęcia – jako niedopuszczalnego
z mocy ustawy – odmówiono mu zarządzeniem upoważnionego sędziego Sądu Rejonowego w Puławach z 17 marca 2010 r. (sygn. akt
II Kp 96/10). Zarządzenie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Okręgowego w Lublinie – XI Wydział Karny Odwoławczy
z 28 kwietnia 2010 r. (sygn. akt XI Kz 199/10), doręczonym skarżącemu 4 maja 2010 r.
W skardze konstytucyjnej skarżący podniósł, że jego wniosek o ustanowienie obrońcy z urzędu zasługiwał na uwzględnienie, gdyż
w złożonym przez siebie oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania przedstawił swoją trudną
sytuację materialną, a jednocześnie nie miał wystarczającej wiedzy prawniczej, aby bronić się w postępowaniu karnym samodzielnie.
Wskazał również, że przepisy postępowania karnego powinny przewidywać możliwość odwołania się od negatywnego rozstrzygnięcia
wniosku o ustanowienie obrońcy z urzędu.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 23 września 2010 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków
formalnych skargi konstytucyjnej przez doręczenie pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia skargi konstytucyjnej i reprezentowania
skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, wskazanie ostatecznego orzeczenia, z którym skarżący wiąże naruszenie
jego konstytucyjnych praw lub wolności wraz z datą doręczenia tego orzeczenia skarżącemu oraz wskazanie konstytucyjnych praw
lub wolności skarżącego wyrażonych w art. 2