Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 października 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 154/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 27 czerwca 2012 r. R.J. (dalej: skarżący) postawił zarzut, że: po pierwsze, art. 86 ust. 1 i 2
pkt 1 lit. a i art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.;
dalej: ustawa o VAT) oraz § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania
niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 2004 r.)
są niezgodne z art. 20, art. 22, art. 64 ust. 1-3 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3 Konstytucji, art. 1 protokołu nr 1 do
Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. z 1995 r.
Nr 36, poz. 175, ze zm.; dalej: Protokół nr 1) oraz art. 84 w związku z art. 2 i art. 217 Konstytucji; po drugie, art. 21
§ 3 w związku z art. 181 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.;
dalej: ordynacja podatkowa) są niezgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego kwestionowane art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a oraz art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, a także § 14 ust. 2 pkt
4 lit. a rozporządzenia z 2004 r. są niezgodne z Konstytucją w zakresie, w jakim są podstawą do tego, by organ podatkowy obniżył
kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w razie niezgodności między treścią faktury a istotą stwierdzonej w niej
czynności, bez uwzględnienia dobrej wiary