Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 marca 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 154/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 lipca 2017 r. J.Ł. (dalej: skarżąca) wystąpiła o stwierdzenie,
że art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną
(Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.; dalej: przepisy wprowadzające) w zakresie, w jakim „termin wygaśnięcia roszczenia o odszkodowanie
(31 grudnia 2005 r.) nie ma powiązania z faktem zawiadomienia właściciela działki o zamiarze jej przejęcia przez Skarb Państwa
lub jednostkę samorządu terytorialnego”, jest niezgodny z art. 21 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1 oraz art.
2 Konstytucji.
Skarżąca twierdzi, że zakwestionowany przepis jest niezgodny z zasadą poprawnej legislacji, gdyż uniemożliwia skorzystanie
z prawa do słusznego odszkodowania z tytułu wywłaszczenia, narusza prawo własności i zasadę równości wobec prawa. Skarżąca
wiąże naruszenie swoich praw z brakiem obowiązku poinformowania wywłaszczanego właściciela o zajęciu jego działki pod drogę
publiczną.
Postanowieniem z 29 listopada 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 4 grudnia 2017 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze, stwierdziwszy wystąpienie negatywnej przesłanki procesowej ne bis in idem. Jak Trybunał zauważył, podnoszone w skardze zarzuty braku poprawności legislacyjnej zakwestionowanego w niej przepisu oraz
naruszenia prawa do odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, a także prawa własności były już przedmiotem merytorycznej
oceny Trybunału w sprawach o sygnaturach: SK 11/02 (wyrok z 20 lipca 2004 r., OTK ZU nr 7/A/2004, poz. 66), P 33/07 (wyrok
z 15 września 2009 r., OTK ZU nr 8/A/2009 poz. 123) oraz K 20/09 (wyrok z 19 maja 2011 r., OTK ZU nr 4/A/2011 poz. 35).
Na