Postanowienie TK z dnia 20 grudnia 1999, sygn. Ts 154/99

W skardze konstytucyjnej pana Kazimierza R. z 29 września 1999 r. zarzucono niezgodność art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (tekst jednolity z 1996 r. Dz.U. Nr 118, poz. 561 ze zm. ) z art. 2, art. 32, art. 41 ust. 5 i art. 77 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Skarżący przez blisko trzydzieści lat był pracownikiem Zakładów Przemysłu Tytoniowego (ZPT) w K., funkcjonującego obecnie w formie spółki akcyjnej. 13 maja 1977 r. został tymczasowo aresztowany. W czasie aresztowania przebywał na zwolnieniu lekarskim z powodu niezdolności do pracy.

Po upływie trzech miesięcy od dnia aresztowania skarżącemu doręczono w areszcie pismo dyrektora ZPT informujące o wygaśnięciu z mocy prawa jego umowy o pracę na podstawie art. 66 ówcześnie obowiązującego kodeksu pracy. Przed doręczeniem tego pisma skarżący orzeczeniem Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia (OKLSIiZ) został zaliczony do II grupy inwalidów. Jednakże wniosek o przyznanie mu renty złożył już po wygaśnięciu jego umowy o pracę.

Ostatecznie skarżący od zarzutu popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia przestępstwa został uniewinniony.

2 czerwca 1997 r. skarżący złożył w ZPT oświadczenie o zamiarze nieodpłatnego nabycia akcji prywatyzowanego przedsiębiorstwa państwowego. Na liście osób uprawnionych do nabycia akcji nie został on jednak umieszczony, a złożona przez niego reklamacja została rozpoznana negatywnie 6 sierpnia 1997 r. Pominięcie skarżącego na liście uprawnionych ZPT uzasadniły tym, że stosunek pracy skarżącego z prywatyzowanym zakładem wygasł z mocy prawa po upływie trzymiesięcznego okresu jego nieobecności w pracy z powodu tymczasowego aresztowania. Taka podstawa rozwiązania stosunku pracy ze skarżącym w świetle art. 2 pkt 5 ppkt c powołanej ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych ma ten skutek, iż nie można go zaliczyć do osób uprawnionych do nieodpłatnego