Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 września 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 155/05 |
Uzasadnienie:
W sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej – Wiktor Sp. z o.o. w Krakowie – skardze konstytucyjnej zakwestionowana została
zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.
U. Nr 65, poz. 385, ze zm.; dalej: u.sz.w.). Zakwestionowanemu przepisowi u.sz.w. skarżąca zarzuciła niezgodność z art. 70
ust. 1 i 3 w zw. z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji. Wskazana niezgodność polegać ma – zdaniem skarżącej – na tym, że
zaskarżony przepis u.sz.w., rozumiany w ten sposób, że użyte w nim określenie „termin ważności zezwolenia” dotyczy terminu
ważności zezwolenia na prowadzenie działalności przez uczelnię niepaństwową, prowadzi do naruszenia wolności zakładania szkół
wyższych, wolności wyboru typu szkoły, jak i konstytucyjnego prawa do nauki. Zdaniem skarżącej źródła naruszenia tych praw
upatrywać należy w przyjętej w orzecznictwie interpretacji określenia „termin ważności zezwolenia” zastosowanego przez prawodawcę
w treści art. 15 ust. 2 u.sz.w. Skarżąca zakwestionowała ustawowy mechanizm ograniczania okresu funkcjonowania uczelni niepaństwowej,
dokonywanego już na etapie zakładania uczelni. Podniosła zarzut naruszenia konstytucyjnej wolności wyboru typu szkoły. Za
wykraczającą poza dozwolone ramy ustawowe uznała ingerencję organów władzy publicznej w funkcjonowanie uczelni niepaństwowych,
naruszającą także konstytucyjnie gwarantowaną dwusektorowość systemu szkół. Ingerencja ta nie znajduje – jej zdaniem – oparcia
w żadnej z przesłanek wymienionych w art. 31 ust. 3 Konstytucji, a dodatkowo narusza istotę praw i wolności wskazanych w skardze
konstytucyjnej. Skarżąca wskazała także na niezgodne z Konstytucją wkroczenie przez organy administracji publicznej w sferę
zastrzeżoną dla ustawy, czego dowodem ma być przyjęta wykładnia kwestionowanego przepisu.
Postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z 5 sierpnia 2006 r. odmówiono nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
tego orzeczenia Trybunał stwierdził, że skarżąca nie dopełniła podstawowych przesłanek dopuszczalności korzystania ze skargi
jako środka ochrony praw i