Postanowienie TK z dnia 05 października 2008, sygn. Ts 155/08

W skardze konstytucyjnej skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego 14 maja 2008 r. skarżący zarzucili art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74, ze zm.; dalej: u.s.u.s.), art. 118 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej: o.p.), art. 118 o.p. niezgodność z art. 2, art. 5, art. 7, art. 30, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1, 2, 3 Konstytucji.

Postanowieniem z 5 października 2008 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Zasadniczym powodem odmowy nadania biegu był fakt, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mógł być uznany za ostateczne orzeczenie o prawach i wolnościach skarżących. Utrzymuje on w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 kwietnia 2007 r., przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania, by organ administracji jednoznacznie ustalił stronę(y) postępowania i adresata(ów) decyzji. Strona skarżąca wyczerpała drogę prawną, ale nie uzyskała ostatecznego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). W zaskarżonym postanowieniu Trybunał stwierdził, że ze względu na przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA nie wydano jeszcze ostatecznego rozstrzygnięcia ani w sprawie odpowiedzialności wspólników, ani tym bardziej w sprawie umorzenia zaległości. Postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym jest zatem przedwczesne.

Ponadto, w ocenie Trybunału Konstytucyjnego nie ulegało wątpliwości, że skarga konstytucyjna nie dotyczyła sprawy konstytucyjności przepisów odnoszących się do umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Zarzuty skargi dotyczyły przedawnienia się odpowiedzialności osób trzecich, natomiast w toku postępowania organy zajmowały się oceną przesłanek umorzenia zaległości, zaś