W skardze konstytucyjnej z 29 czerwca 2010 r. Przemysław S. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 41 ustawy o pomocy społecznej
(Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593; dalej: ustawa o pomocy społecznej) jest niezgodny z art. 32, art. 67, art. 69 oraz art.
71 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. Decyzją z 16 kwietnia 2009 r. (nr
MOPS 81214219/09) Prezydent Miasta Kalisza odmówił skarżącemu przyznania pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego. Pismem
z 30 kwietnia 2009 r. skarżący wniósł odwołanie od wyżej wymienionej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu,
które decyzją z 11 maja 2009 r. (nr SKO-4110/270/09) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Wyrokiem
z 11 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (sygn. akt IV SA/Po 423/09) oddalił skargę skarżącego.
Zakwestionowany art. 41 ustawy o pomocy społecznej stanowi: „W szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie
o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: (1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub
rodziny, który nie podlega zwrotowi; (2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na
pomoc rzeczową”, stwarza dowolność w interpretowaniu go przez organy stosujące prawo i tym samym narusza art. 32, art. 67,
art. 69 oraz art. 71 ust. 1 Konstytucji.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 21 września 2010 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 27 września 2010
r.) wezwano skarżącego do usunięcia w terminie siedmiu dni od daty doręczenia zarządzenia, braków formalnych skargi konstytucyjnej
przez: (1) doręczenie pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia skargi konstytucyjnej i reprezentowania skarżącego w postępowaniu
przed Trybunałem Konstytucyjnym, określającego dokładnie sprawę, do której zostało sporządzone (przedmiot skargi) i zawierające
datę