Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 czerwca 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 155/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 28 czerwca 2012 r. Dorota K. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność art. 94 ust. 1 i 2 ustawy
z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, ze zm.; dalej: ustawa) z art. 2, art.
22, art. 24, art. 31 i art. 32 Konstytucji.
W ocenie skarżącej zakwestionowane przepisy naruszają zasadę wolności działalności gospodarczej na skutek ograniczenia jej
w sposób inny niż przez ustawę, a także w zakresie, w jakim naruszają zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz konstytucyjne
gwarancje ochrony pracy oraz równości wobec prawa.
Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania analizowanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu (postanowienie z 26 listopada 2012
r.). Trybunał stwierdził, że w skardze konstytucyjnej nie wskazano samodzielnych ani adekwatnych wzorców kontroli, a argumentacja
skargi mająca uzasadniać zarzut niekonstytucyjności zaskarżonych przepisów jest oczywiście bezzasadna.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej wniósł w ustawowym terminie zażalenie. Zakwestionowano w nim pogląd Trybunału
dotyczący uznania art. 2, art. 24 i art. 32 ustawy zasadniczej za niesamodzielne (nieadekwatne) wzorce kontroli. Skarżąca
wskazała orzeczenia Trybunału oraz Sądu Najwyższego, które – w jej ocenie – uargumentowują tezę o możliwości uznania art.
2 Konstytucji za samodzielny wzorzec kontroli. Jednocześnie, zdaniem skarżącej, z art. 24 Konstytucji wynika nie tylko obowiązek
stwarzania przez państwo gwarancji ochrony pracowników, ale również prawo do ochrony pracy przez państwo (po stronie obywateli).
Skarżąca podkreśliła również, że zarzut naruszenia zasady równości został w skardze powiązany z zasadą wolności działalności
gospodarczej – dlatego należało traktować te wzorce (art. 22 i art. 32 Konstytucji) jako wskazane w związku. Wreszcie skarżąca
zauważyła, że Trybunał błędnie przyjął w kwestionowanym postanowieniu, że postulowane przez nią naruszenie wolności działalności
gospodarczej (tj. art. 22 Konstytucji) wynika bezpośrednio z ustawy, nie zaś z uchwały podejmowanej