Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 stycznia 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 155/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 lipca 2016 r. (data nadania) W.W. (dalej: skarżący) wystąpił
o stwierdzenie, że art. 519 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U.89.555, ze zm.; dalej: kpk),
w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r., w zakresie, w jakim pozbawiał obywateli prawa do wniesienia kasacji od prawomocnego
postanowienia o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a ustawy z dnia 6 czerwca
1997 r. – Kodeks karny (Dz.U.88.553, ze zm.; dalej: kk), jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 45
ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Postanowieniem z kwietnia 2016 r. Sąd Najwyższy pozostawił
bez rozpoznania kasację wniesioną przez skarżącego od postanowienia Sądu Apelacyjnego w S. z maja 2015 r. utrzymującego w
mocy postanowienie Sądu Okręgowego w G. z marca 2015 r. umarzające postępowanie karne prowadzone przeciwko skarżącemu i orzekające
o zastosowaniu wobec niego środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 10 sierpnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia
braków formalnych skargi konstytucyjnej m.in. przez dokładne określenie sposobu naruszenia wskazanych w niej konstytucyjnych
praw i wolności. Pismem z 24 sierpnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego odniósł się do zarządzenia sędziego.
Zdaniem skarżącego art. 519 kpk w zakresie, w jakim pozbawił obywateli prawa do wniesienia kasacji od prawomocnego postanowienia
o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a kk, prowadził do naruszenia zasad
demokratycznego państwa prawnego wynikających z art. 2 Konstytucji, gdyż nie mógł on skorzystać z istotnego uprawnienia w
postaci złożenia nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Ponadto – jak podnosi skarżący – przez wyłączenie możliwości wniesienia
kasacji od orzeczeń, w wyniku których zastosowano środki zabezpieczające, doszło do nieuzasadnionego rozróżnienia uprawnień