Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 listopada 2021 r.
|
| Sygn. akt Ts 155/19 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 18 października 2019 r. (data nadania), Z.D. (dalej:
skarżący) – reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru – zarzucił niezgodność:
1) art. 535 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.)
„w zakresie, w jakim nie stanowi podstawy prawnej wydawania przez Sąd Najwyższy orzeczeń (postanowień, wyroków), oddalających
kasacje jako oczywiście bezzasadne, ponieważ w swojej dyspozycji odnosi się tylko do uzasadnień (co potwierdza dyspozycja
art. 537 § 1 [k.p.k.], który stanowi, że Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy oddala kasację albo zaskarżone orzeczenie uchyla
w całości lub w części), co doprowadziło Sąd Najwyższy w sprawie o sygn. akt […] do wydania na rozprawie postanowienia, oddalającego
kasacje obrońców Z.D. jako oczywiście bezzasadne bez podstawy prawnej”, z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art.
7 Konstytucji w związku z art. 7 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie
dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r.
Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: Konwencja rzymska) oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 6 ust. 1 Konwencji rzymskiej,
2) art. 535 § 3 k.p.k. „w zakresie, w jakim daje Sądowi Najwyższemu prawo do odmowy sporządzania uzasadnienia wydanych na
rozprawie postanowień, uznających kasacje za «oczywiście bezzasadne» i przyznaje uprawnienie do skutecznego żądania sporządzenia
uzasadnień jedynie stronom pozbawionym wolności, które nie zostały sprowadzone na rozprawę, przy jednoczesnym dyskryminowaniu
pozostałych obywateli”, z art. 2 Konstytucji, art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art.
6 ust. 1 Konwencji rzymskiej,
3)