Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 października 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 156/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej zarzucono, że § 28 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministrów Transportu i Gospodarki Morskiej oraz Spraw
Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 1999 r. Nr 58, poz.
622 oraz z 2000 r. Nr 72, poz. 850) jest niezgodny z art. 47 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym (dalej: prawo o ruchu drogowym),
a tym samym – w związku z naruszeniem określonej w art. 87 Konstytucji hierarchii norm prawnych – narusza art. 92 ust. 1 Konstytucji.
Zaskarżony przepis rozporządzenia prowadzi nie do wykonania ustawy, lecz do jej zmiany przez co narusza Konstytucję, gdyż
skutkuje, bezprawnym ograniczeniem wolności obywatela w innej drodze niż ustawowej (art. 31 ust. 2 i 3 w związku z art. 92
ust. 1 Konstytucji).
Postanowieniem z 27 stycznia 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu
postanowienia wskazano, że skarżący interpretuje art. 47 ust. 2 prawa o ruchu drogowym w oderwaniu od innych przepisów ustawy,
co czyni oczywiście bezzasadnym zarzut sprzeczności norm ustawy z normą wyrażoną w zaskarżonym przepisie rozporządzenia.
W zażaleniu skarżący zarzucił, że zaskarżone postanowienie narusza art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym,
przez uznanie skargi konstytucyjnej za oczywiście bezzasadną, w sytuacji, gdy treść zaskarżonego § 28 ust. 3 pkt 1 rozporządzeń
z 21 czerwca 1999 r. i z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych jest sprzeczna z treścią art. 47 ust. 2 zdanie
pierwsze prawa o ruchu drogowym. Przepis ten niezmiennie od uchwalenia w 1997 r., stanowi, że dopuszcza się, przy zachowaniu
warunków określonych w ust. 1 pkt 2 (tj. szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych jest taka, że nie utrudni