Postanowienie TK z dnia 15 grudnia 2009, sygn. Ts 156/07

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 12 lipca 2007 r. wniesiono o stwierdzenie, że art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482, ze zm.) jest niezgodny z art. 32 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że różnicuje traktowanie spółek kapitałowych wypłacających korzyści swoim wspólnikom będącym ich pracownikami lub też nieposiadającym tego statusu. W szczególności skarżąca wskazuje na niezapewnienie równej ochrony prawa własności tych spółek kapitałowych. Ponadto w skardze zakwestionowano zgodność art. 153 w zw. z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) z art. 78 oraz z art. 176 Konstytucji. Niekonstytucyjność wskazanych powyżej regulacji skarżąca upatruje we wprowadzeniu ograniczeń prawa stron postępowań sądowoadministracyjnych do dwuinstancyjnego postępowania przed sądami w administracji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: decyzją z 28 września 1999 r. (nr K 11-106-06990785-01) inspektor kontroli skarbowej stwierdził w spółce zaniżenie podatku dochodowego od osób prawnych za 1997 r., m.in. przez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu kwoty wynagrodzeń wypłaconych wspólnikom niebędącym pracownikami. Izba Skarbowa w Lublinie decyzją z 7 stycznia 2000 r. (nr Pd.1-823-153/99) utrzymała w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Wyrokiem z 12 marca 2001 r. (sygn. akt I SA/Lu 117-118/00) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Izby Skarbowej, która po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego decyzją z 19 lutego 2002 r. (nr PD 1- 823-56/01) uchyliła w części decyzję inspektora kontroli skarbowej, zaś w pozostałej części utrzymała w mocy. Wyrokiem z 28 listopada 2002 r. (sygn. akt I SA/Lu 242/02) Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w