Postanowienie TK z dnia 17 listopada 2010, sygn. Ts 156/09

Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.) w zw. z art. 36 ust. 3 w zw. z art. 49 tej ustawy są niezgodne z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 79 w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji w zakresie, w jakim ten zespół przepisów prawa pozwala sędziom Trybunału Konstytucyjnego na uznaniowe przyjęcie lub odmowę przyjęcia do rozpoznania skargi konstytucyjnej, w której skarżący nie kwestionuje przepisu jako takiego, lecz jego określone rozumienie, z jakim spotkał się w praktyce przy ostatecznym rozstrzygnięciu o jego konstytucyjnych prawach. Chodzi o takie rozumienie, które – zdaniem skarżącego – ostatecznie doprowadziło do naruszenia wskazanych przez niego w skardze konstytucyjnej praw. Ponadto skarżąca wniosła o stwierdzenie, że art. 36 ust. 2 i 3 związku z art. 49 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym oraz § 17 Regulaminu Trybunału Konstytucyjnego (M. P. z 2006 r. Nr 72, poz. 720), odczytywane z uwzględnieniem treści § 18 tego Regulaminu a contrario, są niezgodne z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 79 Konstytucji w zakresie, w jakim ten zespół przepisów pozwala sędziemu Trybunału Konstytucyjnego w zarządzeniu wzywającym do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej, która nie jest oczywiście bezzasadna, na ogólnikowe wskazywanie na wymagania, jakie powinna spełniać każda skarga konstytucyjna. Skarżąca wniosła również o stwierdzenie, iż art. 36 ust. 4 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym w zw. z art. 378 § ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zw. z art. 397 § 2 tego kodeksu w zw. z art. 20 ustawy Trybunale Konstytucyjnym są niezgodne z art. 2,