Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 lipca 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 156/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 12 maja 2011 r. skarżący zakwestionował zgodność § 4 rozporządzenia
Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub
w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43, ze zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie wieku emerytalnego pracowników) z
art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z 26 sierpnia 2008 r. odmówił skarżącemu prawa do emerytury. Odwołanie złożone od powyższej
decyzji zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu, Wydział VIII Ubezpieczeń
Społecznych z 15 maja 2009 r. (sygn. akt VIII U 1973/2008). Wyrokiem z 29 czerwca 2010 r. (sygn. akt III AUa 1299/09) Sąd
Apelacyjny we Wrocławiu – Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił wniesioną apelację. Powyższe orzeczenie zostało
skarżącemu doręczone na początku września 2010 r. Skarżący 24 listopada 2010 r. złożył wniosek o ustanowienie pełnomocnika
z urzędu celem sporządzenia skargi konstytucyjnej. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Miliczu z dnia 1 lutego 2011 r. (sygn.
akt I Co 1045/10) przyznano skarżącemu wnioskowanego pełnomocnika. Decyzją z 14 lutego 2011 r. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej
we Wrocławiu wyznaczył skarżącemu pełnomocnika; decyzja ta została doręczona skarżącemu 18 lutego 2011 r.
Niekonstytucyjność § 4 rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego pracowników skarżący upatruje w uzależnieniu przyznania
tzw. prawa do wcześniejszej emerytury ze względu na wykonywanie pracy w szczególnych warunkach od wymienienia „pracy” w załączniku
A do rozporządzenia. Ze względu na treść kwestionowanego przepisu, część prac wykonywanych w szczególnych warunkach, umieszczonych
we wzmiankowanym załączniku stanowi podstawę do ubiegania się o przyznanie prawa do wcześniejszej emerytury, pozostałe zaś
prace – niezawarte w załączniku – takiej podstawy nie stanowią. Sytuacja ta – zdaniem skarżącego – stanowi naruszenie