Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 lutego 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 156/15 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej z 24 kwietnia 2015 r. P.S. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 94 § 1
i § 2 zdanie pierwsze oraz art. 95 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101, ze zm.;
dalej: kpc) w zw. z art. 101 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U.2014.121, ze zm.; dalej: kc). Zaskarżonym
przepisom, w zakresie, w którym „pozwalają na wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę w każdym czasie bez
jednoczesnego ustalenia obowiązku rozliczenia się z pełnomocnikiem oraz w którym nakładają na pełnomocnika będącego adwokatem
lub radcą prawnym, który wypowiedział pełnomocnictwo, obowiązek działania za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, bez zwolnienia
profesjonalnego pełnomocnika przez mocodawcę od tego obowiązku” skarżący zarzucił niezgodność z art. 2, art. 7, art. 30, art.
31 ust. 3, art. 32, art. 65 ust. 1 i art. 77 ust. 1 Konstytucji.
2. Zarządzeniem sędzia Trybunału Konstytucyjnego wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez doręczenie
ostatecznego orzeczenia, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, wydanego na podstawie zakwestionowanych przepisów kpc
i kc. Ponadto wezwał skarżącego do doręczenia orzeczeń potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej przysługującej w sprawie
będącej podstawą skargi konstytucyjnej oraz podanie daty doręczenia mu orzeczenia kończącego postępowanie w tej sprawie.
3. W odpowiedzi na to zarządzenie skarżący skierował do Trybunału pismo, w którym wyjaśnił, że w postępowaniach toczących
się przed Sądem Rejonowym w J., nie doszło do wydania ostatecznego orzeczenia, wymaganego w świetle art. 79 ust. 1 Konstytucji.
Ponadto skarżący wniósł o stwierdzenie, że zaskarżone przepisy kpc i kc