Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 lutego 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 156/17 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez radcę prawnego i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 sierpnia 2017
r. (data nadania) A.Ż. (dalej: skarżący), zarzucił niezgodność art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze
na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora
i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2004 r. Nr 179, poz. 1843, ze zm.; dalej: ustawa o skardze), w
zakresie, w jakim przepis ten:
a) pozbawia prawa do rozpatrzenia skargi na przewlekłość postępowania karnego na etapie związanym z czynnościami sprawdzającymi,
z art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
b) nie przyznaje prawa do złożenia skargi na przewlekłość postępowania w związku z podjętymi czynnościami sprawdzającymi w
sprawie, z art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 oraz art. 37 ust. 1 i 2 Konstytucji,
c) przez zastosowanie niepełnej regulacji i zakresu przedmiotowego, bezzasadnie i nieproporcjonalnie różnicując sytuację prawną
obywateli pozbawia ich prawa do wynagrodzenia szkody, jaka została wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy
publicznej oraz zamyka drogę sądową dochodzenia wolności lub praw, z art. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 60 oraz art.
31 ust. 3 w związku z art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji,
oraz z
art. 2, art. 31 ust. 3, art. 37 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1, art. 60, art. 63, art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji.
2. Postanowieniem z 5 września 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił