Postanowienie TK z dnia 13 września 2021, sygn. Ts 156/20

1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 października 2020 r. (data nadania) H.W. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru, wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.

Pozwem z 27 października 2018 r. skarżąca wniosła o zasądzenie od jej siostry (dalej: siostra skarżącej) kwoty 6 000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej doznała w związku z przeprowadzeniem – wbrew jej woli – ekshumacji członków jej rodziny i przeniesieniem ich szczątków z grobu rodzinnego do grobu, w którym pochowany został mąż siostry skarżącej, znajdującego się na cmentarzu w pobliżu jej miejsca zamieszkania. Pismem z 19 lipca 2019 r. pełnomocnik skarżącej rozszerzył powództwo i wniósł o zapłatę kwoty 20 000 zł.

Sąd Rejonowy w P. (dalej: Sąd Rejonowy) wyrokiem z 4 października 2019 r. (sygn. akt […]) oddalił przedmiotowe powództwo. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca wniosła apelację, którą Sąd Okręgowy w P. Wydział XV Cywilny Odwoławczy (dalej: Sąd Okręgowy) wyrokiem z 23 czerwca 2020 r. (sygn. akt […]) także oddalił. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że „charakter krzywdy, której doznała powódka jest tego rodzaju, że ona mogła być naprawiona tylko w drodze niepieniężnej. (…) powódka nie zgłosiła innych roszczeń, nie wskazała alternatywnych sposobów naprawienia jej krzywdy, co nie pozwalało Sądowi na to, aby rozważać inne sposoby uwzględnienia jej żądania (…) Sąd odwoławczy doszedł do wniosku, że w okolicznościach niniejszej sprawy, no, nie było ku temu podstaw aby tą krzywdę której powódka niewątpliwie doznała naprawić poprzez zapłatę jakiejś sumy pieniężnej” (s. 5 uzasadnienia). Orzeczenie to, doręczone pełnomocnikowi skarżącej 27 lipca 2020 r., wskazane zostało jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.

2. Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 29 grudnia 2020 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 4 stycznia 2021 r.), na podstawie art. 57