Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 lipca 2002 r.
|
| Sygn. akt Ts 157/01 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego – pana Franciszka Szmeli, zakwestionowano zgodność z Konstytucją
RP art. 111 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.). Zaskarżonemu
przepisowi zarzucono niezgodność z konstytucyjną zasadą równości praw kobiet i mężczyzn oraz naruszenie prawa do ochrony prawnej
życia rodzinnego. Na podstawie zaskarżonego przepisu skarżący pozbawiony został sądownie (wyrok Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie
z 19 grudnia 1997 r., wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z 10 listopada 1999 r.) władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej,
m.in. przez wskazanie sposobu, w jaki – zdaniem skarżącego – zaskarżony przepis narusza przysługujące skarżącemu wolności
i prawa konstytucyjne. W piśmie z 20 listopada 2001 r. pełnomocnik skarżącego ponownie wskazał na art. 32, art. 33 i art.
47 Konstytucji, jako przepisy wyrażające prawa skarżącego, naruszone kwestionowaną regulacją ustawową.
Postanowieniem z 25 lutego 2002 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
stwierdzono, że w skardze nie został spełniony ustawowy obowiązek wskazania sposobu, w jaki kwestionowana regulacja narusza
przysługujące skarżącemu konstytucyjne wolności lub prawa. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego sposób uzasadnienia postawionego
zarzutu koncentruje się bowiem na płaszczyźnie zastosowania zaskarżonego przepisu przez orzekające w sprawie skarżącego sądy.
Trybunał Konstytucyjny podkreślił ponadto pominięcie przez pełnomocnika skarżącego unormowania art. 48 ust. 2 Konstytucji,
który to przepis expressis verbis dopuszcza ograniczenie lub