Postanowienie TK z dnia 19 marca 2010, sygn. Ts 157/09

W sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej – Prowell Sp. z o.o. – skardze konstytucyjnej z 1 lipca 2009 r. zakwestionowana została zgodność z Konstytucją art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658, ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.). Zaskarżonemu przepisowi, w jego brzmieniu obowiązującym do dnia 19 grudnia 2008 r., skarżąca zarzuciła niezgodność z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 184 Konstytucji, w zakresie, w jakim wyłączał zastosowanie przepisów dotyczących postępowania sądowoadministracyjnego do procedury ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych.

Postanowieniem z 19 marca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazał, że przedmiotem skargi konstytucyjnej uczyniła skarżąca przepis, na podstawie którego nie zostało wydane ostateczne orzeczenie, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Koncentrując swoje zarzuty na problemie naruszenia prawa do sądu oraz zakazu ustawowego zamykania drogi sądowej, skarżąca nie wskazała orzeczenia, dla którego podstawą byłby art. 37 u.z.p.p.r., a które to orzeczenie pozbawiałoby skarżącą wskazanych wyżej praw konstytucyjnych. W tym kontekście bowiem skarżąca w treści swojej skargi konstytucyjnej jednoznacznie wskazała na pismo Dyrektora Departamentu Zarządzania Programami Konkurencyjności i Innowacyjności Ministerstwa Rozwoju Regionalnego z 24 marca 2009 r., uznając je za orzeczenie, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji.

Zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego wniesione zostało przez pełnomocnika skarżącej. Skarżąca podniosła w nim, że już w toku rozpoznawania wniesionej skargi konstytucyjnej wydane zostały orzeczenia sądów administracyjnych potwierdzające, że kwestionowany