Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 kwietnia 1999 r.
|
| Sygn. akt Ts 157/98 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Marka M., sporządzonej 24 listopada 1998 r. zarzucono, iż art. 3 ust. 3 pkt 1 oraz art. 25f ustawy
z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 41, poz. 324 ze zm.) jest niezgodny z art. 2, art. 20 oraz
art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący wskazał, iż stosując zakwestionowane przepisy Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z 13 sierpnia 1998 r. warunkowo umorzył
toczące się przeciwko skarżącemu postępowanie karne zobowiązując go równocześnie do wpłacenia kwoty 1000 zł na rzecz Szpitala
Rejonowego w K. Rozstrzygnięcie to, mimo zażalenia skarżącego, zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Wojewódzkiego
w G. z 21 września 1998 r. Zdaniem skarżącego, postanowienia sądów oparte na zakwestionowanych w skardze konstytucyjnej przepisach
naruszają zasadę wolności gospodarczej poprzez ingerencję w swobodę kształtowania umów między uczestnikami obrotu gospodarczego
bez jednoczesnego zapewnienia tym podmiotom pełnego bezpieczeństwa takiego obrotu i uprzywilejowania banków jako uczestników
obrotu gospodarczego, a ponadto wykraczają poza dopuszczalne ograniczenia tej wolności.
Skarżący stwierdził ponadto, iż “orzeczenie Sądu Wojewódzkiego w G. narusza konstytucyjne wolności i prawa, wyrażające się
w: (...) zasadzie zaufania obywatela do Państwa wynikającej z zasady demokratycznego państwa prawa poprzez nadmiernie represyjne
przepisy karne”. Zdaniem skarżącego sankcje karne obciążające przedsiębiorców, w świetle innych przepisów prawa, mogą powodować
utratę prawa do wykonywania określonego zawodu lub zajmowania określonego stanowiska lub funkcji.
Postanowieniem z 24 lutego 1999 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając,
iż nie został spełniony warunek naruszenia przez postanowienie Sądu Rejonowego w K. wskazanych w skardze konstytucyjnej praw
i wolności konstytucyjnych skarżącego, w szczególności zaś swobody prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, jak
również prawa do wykonywania określonego zawodu lub zajmowania określonego stanowiska czy funkcji. Trybunał Konstytucyjny
wskazał ponadto, iż nie jest uprawniony do samodzielnego