Postanowienie TK z dnia 25 stycznia 2000, sygn. Ts 157/99

W skardze konstytucyjnej złożonej 21 października 1999 r. skarżący zarzucił, iż § 7 i § 29 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 marca 1983 r. w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników służby dyplomatyczno-konsularnej (Dz.U. Nr 20, poz. 90) narusza art. 32, art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 60, art. 65 ust. 1 konstytucji przez pozbawienie go prawa do sądu w zakresie ochrony stosunku pracy, dostępu do służby publicznej oraz prawa do równego traktowania. Skarżący zawarł z Ministrem Spraw Zagranicznych umowę o pracę, na podstawie której został zatrudniony na stanowisku wicekonsula w Konsulacie Generalnym RP w L. Zgodnie z § 7 i § 29 zaskarżonego rozporządzenia umowa została zawarta do dnia odwołania do kraju z zajmowanego stanowiska. Pismem z 3 listopada 1998 r. skarżący został odwołany do kraju. Odwołanie to zostało potwierdzone pismem Ministra Spraw Zagranicznych z 6 listopada 1998 r., na które skarżący złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 16 lipca 1999 r. skargę odrzucił, stwierdzając brak swej właściwości do jej merytorycznego rozpoznania.

Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 25 stycznia 2000 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Podstawą odmowy było niewyczerpanie przez skarżącego toku instancyjnego, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. W uzasadnieniu Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż skarżący złożył wprawdzie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na pismo Ministra Spraw Zagranicznych, jednakże Sąd ten uznał się niewłaściwym do jej rozpoznania. NSA, w uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż skarżącego łączyła z MSZ umowa o pracę, dlatego wszelkich roszczeń z tą umową związanych powinien dochodzić przed właściwym sądem pracy, stosownie do postanowień art. 262 1 pkt 1 kodeksu pracy. Wyczerpanie przysługujących skarżącemu przed sądem pracy środków prawnych stanowiłoby dopiero spełnienie wskazanego