Postanowienie TK z dnia 30 stycznia 2001, sygn. Ts 158/00

W skardze konstytucyjnej Władysława K., wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 lipca 2000 r. zarzucono niezgodność art. 2 ust. 2 pkt 1 i art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz.U. Nr 87, poz. 395 ze zm.) z art. 32, art. 77 ust. 2, art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżono również “nadanie statutu Fundacji Polsko-Niemieckie Pojednanie”.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 27 listopada 2000 r., pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej, w szczególności przez wskazanie na czym polega niezgodność z konstytucją kwestionowanych w skardze przepisów oraz przez sprecyzowanie konstytucyjnych praw lub wolności skarżącego naruszonych ostatecznym rozstrzygnięciem opartym na zaskarżonych przepisach wraz z określeniem sposobu tego naruszenia. W dalszych punktach zarządzenia pełnomocnik skarżącego został zobowiązany do dołączenia do akt sprawy wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia - w którym na podstawie kwestionowanego przepisu orzeczono ostatecznie o konstytucyjnych prawach lub wolnościach skarżącego – wraz z podaniem daty jego doręczenia skarżącemu.

W piśmie procesowym z 11 grudnia 2000 r., stanowiącym odpowiedź na powyższe zarządzenie, pełnomocnik skarżącego nie wskazał ostatecznego rozstrzygnięcia oraz nie uzupełnił też innych braków wyszczególnionych w zarządzeniu.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej przez Trybunał Konstytucyjny jest ustalenie w toku kontroli wstępnej, że skarga