Postanowienie TK z dnia 16 stycznia 2002, sygn. Ts 158/01

W skardze konstytucyjnej Borysa Łowickiego zakwestionowano zgodność art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 ze zm.) z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP.

Zakwestionowanym przepisom zarzucono, że dały one podstawę do pozbawienia skarżącego prawidłowo nabytych uprawnień kombatanckich. Zdaniem skarżącego narusza to konstytucyjne zasady równości obywateli oraz ochrony praw niewadliwie nabytych. Ponadto rażąco łamie zasadę sprawiedliwości społecznej.

Na podstawie zaskarżonego przepisu skarżący, decyzją Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 25 kwietnia 2000 r. (nr WU-V/K0564/K-411224/1/2000), pozbawiony został uprawnień kombatanckich. Powyższe rozstrzygnięcie organ ten utrzymał w mocy decyzją z dnia 12 lipca 2000 r. (nr WU-V/K0564/K-411224/2/2000). Skarga skarżącego na tę decyzję została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2001 r. (sygn. akt SA/BK 1017/00), doręczonym skarżącemu 5 marca 2001 r.

Postanowieniem z 16 stycznia 2002 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano na przekroczenie przez skarżącego ustawowego terminu do wystąpienia ze skargą konstytucyjną. Termin ten upływał bowiem po 3 miesiącach od dnia doręczenia skarżącemu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2001 r., tymczasem skarżący wystąpił ze skargą konstytucyjną 9 października 2001 r. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego dla stwierdzenia przekroczenia terminu nie miało natomiast znaczenia skierowanie przez skarżącego 7 maja 2001 r. pisma do Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego o wniesienie rewizji nadzwyczajnej od orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik skarżącego. Podniósł w nim, że Trybunał Konstytucyjny wadliwie przyjął,