Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 kwietnia 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 158/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 11 sierpnia 2004 r., uzupełnionej pismem procesowym z 5 września 2004 r., wniesiono o stwierdzenie
niezgodności art. 438 pkt 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.)
z art. 78 zd. 1 i art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, iż poprzez zastosowanie przepisu art. 438 pkt 4 k.p.k. został pozbawiony skuteczności
środka odwoławczego, ponieważ wskazany przepis dopuszcza możliwość uchylenia zaskarżonego wyroku tylko w razie „rażącej” niewspółmierności
kary, nie daje zaś szansy na skuteczność środka odwoławczego w razie niewspółmierności o stopniu niższym („niewspółmierności
nierażącej”). W przekonaniu skarżącego takie nazbyt wąskie ujęcie możliwego zarzutu apelacyjnego powoduje daleko idące ograniczenie
możliwości jego skutecznego wnoszenia, co narusza art. 78 Konstytucji, oraz prowadzi do niedopuszczalnego zawężenia zakresu
kontroli instancyjnej, co narusza art. 78 i 176 ust. 1 Konstytucji. Ponadto w piśmie procesowym z dnia 5 września 2004 r.,
skarżący wskazał, że treścią konstytucyjnego prawa do zaskarżenia orzeczenia wydanego w pierwszej instancji w sprawie karnej
jest zakres potencjalnych uchybień podlegających uwzględnieniu w ramach postępowania drugoinstancyjnego, podczas gdy zaskarżony
przepis wytycza ten zakres skrajnie wąsko, ograniczając do przypadku rażącej niewspółmierności kary.
Postanowieniem z 23 listopada 2004 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Uznał
w nim, iż przekonanie skarżącego, że doszło do naruszenia prawa do zaskarżania orzeczeń wydanych w pierwszej instancji oraz
związanego z nim prawa do dwuinstancyjnego postępowania nie jest zasadne. W sposób oczywisty skarżący nie został pozbawiony
sądowej drogi dochodzenia naruszonych praw lub wolności skoro sprawa skarżącego była merytorycznie rozpoznawana przez sądy
dwóch instancji, oraz dwukrotnie poddana została kontroli formalnej w ramach postępowania kasacyjnego. Ponadto wbrew twierdzeniom
skarżącego zastosowanie art. 438 pkt 4 k.p.k. nie prowadzi do zawężenia