Postanowienie TK z dnia 17 grudnia 2019, sygn. Ts 158/18

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 października 2018 r. (data nadania) Quality Products Spółka z o.o. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego ustanowionego pełnomocnikiem z wyboru, wystąpiła z żądaniem na tle następującego stanu faktycznego.

Decyzją Wójta Gminy D. z 24 czerwca 2015 r. ([…]) określono skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na kwotę: 63 242 zł za rok 2011, 60 778 zł za rok 2012 i 99 825 zł za rok 2013.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu odwołania skarżącej, decyzją z 1 września 2015 r. ([…]) utrzymało zaskarżony akt w mocy.

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z 21 stycznia 2016 r. (sygn. akt […]) oddalono wniesioną przez skarżącą skargę na decyzję organu drugiej instancji.

Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2018 r. (sygn. akt […]) oddalono wniesioną przez skarżącą skargę kasacyjną. Wyrok ten wskazano w skardze konstytucyjnej jako ostateczne rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1170; brzmienie przepisu nie uległo zmianie; dalej: u.p.o.l.) wyjaśnił, iż „w niniejszej sprawie organy uznały, że stan techniczny budynków nie pozwala na zastosowanie wyłączenia przedmiotowego, o którym jest mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. in fine ze względu na sposób, w jaki zinterpretowały pojęcie »względy techniczne«”, gdyż „w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że pod tym pojęciem należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy.” A więc, „względy techniczne w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej”. Dlatego „niewykorzystanie nieruchomości ze względu na konieczność przeprowadzenia remontu ma