Postanowienie TK z dnia 17 lutego 2003, sygn. Ts 159/02

W skardze konstytucyjnej z 12 listopada 2002 r. Izba Gospodarcza Właścicieli Prywatnych Taksówek Osobowych (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność z Konstytucją RP art. 18 ust. 3 ustawy z 26 lipca 1982 r. o cenach. Niezgodności z art. 20 Konstytucji upatruje skarżąca w naruszeniu przez zaskarżony przepis podstawowej zasady gospodarki rynkowej, jaką jest zasada swobody umów. Natomiast sprzeczność kwestionowanego przepisu z art. 22 Konstytucji polegać ma – zdaniem skarżącej – na dopuszczeniu do ograniczenia wolności działalności gospodarczej w drodze pozaustawowej, tj. uchwały rady gminy.

Za ostateczne orzeczenie, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, uznany został w skardze konstytucyjnej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2002 r. (sygn. akt III SA 133/02). Orzeczeniem tym oddalona została skarga skarżącej na uchwałę Rady m.st. Warszawy z 25 czerwca 2001 r. (nr XXXVI/478/2001) w przedmiocie urzędowych cen za przejazdy taksówkami osobowymi. Oceniając postanowienia opisanej wyżej uchwały Rady Miasta z punktu widzenia zgodności z przepisami ustawy z 26 lutego 1982 r. o cenach, Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zakwestionowanym akcie naruszenia przepisów, dających podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Wyrok ten został doręczony skarżącej 12 sierpnia 2002 r.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Skardze konstytucyjnej nie może być nadany dalszy bieg, nie spełnia ona bowiem