W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 5 września 2003 r. pełnomocnik skarżącej zakwestionował zgodność
art. 5191 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) z art. 2, art. 32
oraz art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten ograniczający wniesienie kasacji w sprawach o podział majątku
po ustaniu wspólności majątkowej do przypadków, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest wyższa niż 50 tysięcy zł., narusza,
zdaniem skarżącej, zasadę równości w zakresie korzystania z instytucji prawnych (kasacji), a także prawo do sądu, poprzez
wprowadzenie ograniczenia do wnoszenia kasacji o charakterze podmiotowym, tj. przy pomocy cenzusu majątkowego, gdy dopuszczalne
może być tylko ograniczenie o charakterze przedmiotowym.
Postanowieniem z 19 września 2002 r. (sygn. akt II Ns 881/01) Sąd Rejonowy w Sosnowcu dokonał podziału majątku dorobkowego
skarżącej i jej współmałżonka. Na postanowienie to skarżąca wniosła apelację, powołując się na nieprawidłowe ustalenie wartości
lokatorskiego prawa do lokalu, bez uwzględnienia wspólnej spłaty kredytu. Apelacja ta została oddalona postanowieniem Sądu
Okręgowego w Katowicach z 27 marca 2003 r. (sygn. akt III.Ca 98/03), na które nie została wniesiona kasacja.
Postanowieniem z 15 grudnia 2003 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu, wskazując, iż zgodnie z
art. 79 ust. 1 Konstytucji, naruszenie przysługujących skarżącej praw lub wolności konstytucyjnych, których ochrony domaga
się ona we wniesionej skardze, musi być wynikiem wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w oparciu o przepis, którego konstytucyjność
się kwestionuje. Ponieważ w niniejszej sprawie skarżąca takiego rozstrzygnięcia nie uzyskała, przeto Trybunał stwierdził niedopuszczalność
przekazania skargi do merytorycznego rozpoznania.
W nadesłanym na powyższe postanowienie zażaleniu pełnomocnik