Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 października 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 159/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Rafała Kowalskiego zakwestionowano zgodność z Konstytucją dwóch przepisów ustawy z dnia 6 czerwca
1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.; dalej: k.k.w.). Art. 126 k.k.w. w zakresie, w jakim przepis
ten „nie pozwala skazanemu odbywającemu karę pozbawienia wolności na wykonywanie prawa własności, tj. nie pozwala na korzystanie
w czasie pobytu w zakładzie karnym z całości wpłaconych na konto skazanego środków finansowych” skarżący zarzucił niezgodność
z art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji. Natomiast wobec art. 143 § 3 pkt 6 k.k.w. skarżący sformułował zarzut niezgodności z art.
2 Konstytucji, polegającej na stworzeniu przez ustawodawcę możliwości dwukrotnego karania skazanego za jedno „przekroczenie”
dyscyplinarne.
Postanowieniem z 1 marca 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu
stwierdził, że zarzut niekonstytucyjności art. 126 k.k.w. winien być uznany za oczywiście bezzasadny. W skardze nie uwzględniono
bowiem wszystkich konstytucyjnych przesłanek dopuszczalności wprowadzania ograniczeń w korzystaniu z konstytucyjnego prawa
własności. Trybunał podkreślił ponadto, że ustawowe ograniczenie w swobodzie dysponowania przez skazanego środkami pieniężnymi
nie dotyczy całości tych środków, ponadto ustawodawca wprowadził rozwiązania chroniące ich realną wartość. Zdaniem Trybunału,
skarga nie spełnia także prawnych przesłanek korzystania z tego środka ochrony w odniesieniu do art. 143 § 3 pkt 6 k.k.w.
W skardze błędnie zinterpretowana została treść kwestionowanego przepisu. Trybunał podkreślił, że prawidłowa jego wykładnia
nie prowadzi do wniosku, iż statuuje on kolejną – wobec