W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 czerwca 2006 r. skarżąca zarzuciła, że art. 240 ustawy
z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) oraz art. 33 ust. 3 ustawy z dnia
21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.; dalej: u.g.n.), regulujące
przesłanki i zasady rozwiązania umowy użytkowania wieczystego, są niezgodne z art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 Konstytucji.
Skarżąca zarzuca, że przepisy te przyznają znacznie węższy zakres ochrony prawu użytkowania wieczystego i prawu własności
budynków znajdujących się na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste niż przysługuje w stosunku do innych przedmiotów własności,
mimo iż funkcjonalnie prawo użytkowania wieczystego jest znacznym stopniu zbliżone do prawa własności nieruchomości. Kryteria
pozwalające na rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego są określone w sposób dość ogólny, co stwarza ryzyko nadmiernej swobody
interpretacyjnej. Zastrzeżenia budzi w szczególności przesłanka pozwalająca na rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego w
sytuacji, gdy użytkownik wieczysty nie zabudował gruntu we wskazanym w umowie terminie, bez możliwości usprawiedliwienia zaistniałej
sytuacji przez użytkownika wieczystego. W opinii skarżącej, zastosowanie instytucji określonej w art. 240 k.c. i art. 33 ust.
3 u.g.n. oznacza wywłaszczenie bez dochowania wymogów jego dopuszczalności wynikających z Konstytucji oraz art. 112 i następnych
u.g.n.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu, wyrokiem z 28 października 2004 r. (sygn. akt I C 641/02) wydanym w sprawie z powództwa Gminy Wrocław
przeciwko Ingetech spółka z o.o. (wówczas w upadłości), rozwiązał zawartą 20 grudnia 1996 r. umowę użytkowania wieczystego
gruntu, na którym znajdują się ruiny Bastionu Ceglarskiego, dla którego Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Krzyków prowadzi księgę
wieczystą (KW Nr 114712), ze względu na niewykonanie zobowiązania do rekonstrukcji i zabudowy zabytkowych