Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 kwietnia 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 159/17 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej z 31 lipca 2017 r. (wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 21 sierpnia 2017 r.) M. J. (dalej:
skarżący) kwestionuje zgodność art. 118 § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie zwrotu
„lub postępowaniem ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia”, z art. 32 ust. 2 w związku z art.
45 ust. 1, art. 31 ust. 3 zdanie ostatnie, art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art.
45 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5, art. 77 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 1 i 2 w związku z art. 2, art. 77 ust, 1 i 2 w związku
z art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz art. 1173 k.p.c. z art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 i art. 2 Konstytucji.
Skarżący twierdzi, że pełnomocnik ustanowiony w celu wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
który wydał opinię o braku podstaw do wniesienia takiej skargi, decyduje o zasadności wszczęcia postępowania. Przy czym skarżący
podkreśla, że pełnomocnik nie posiada statusu niezawisłego sądu.
Skarżący, kwestionując art. 1173 k.p.c. określający tryb ustanowienia pełnomocnika z urzędu, stwierdza, że „po przyznaniu prawa do pomocy prawnej z urzędu
na skutek czynności technicznej wyznaczenia osoby pełnomocnika przez organ samorządu – winna nastąpić czynność sądowa w postaci
orzeczenia wydanego w oparciu o normę art. 118 § 1 [k.p.c.] polegająca na umocowaniu tegoż pełnomocnika”.
Postanowieniem z 16 listopada 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 28 listopada 2017 r.) Trybunał Konstytucyjny –
na podstawie art. 61 ust.