Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 listopada 2001 r.
|
| Sygn. akt Ts 16/01 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Andrzeja S. złożonej do Trybunału Konstytucyjnego w 8 lutego 2001 r. zarzucono, iż § 6 ust. 4 rozporządzenia
Rady Ministrów z 18 lutego 1989 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników urzędów państwowych (Dz.U. z 1989 r., Nr 8, poz.
50) w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 1990 r. zmieniające rozporządzenie z dnia
18 lutego 1989 r. (Dz.U. Nr 24, poz. 139) jest niezgodny z art. 7, art. 8, art. 83, art. 92 ust. 2, art. 146 ust. 4 pkt 1
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zdaniem skarżącego zakwestionowana regulacja wbrew delegacji ustawowej zawartej w art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 16 września
1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz.U. Nr 31, poz. 214 ze zm.) przekazała kompetencje Rady Ministrów do określania
zasad wynagradzania urzędników państwowych w gestię Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w części dotyczącej wynagrodzenia
prowizyjnego.
Zarządzeniem z 26 lutego 2001 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej,
w szczególności poprzez wskazanie rozstrzygnięcia organu władzy publicznej, które skarżący traktuje za ostateczne orzeczenie
o przysługujących mu prawach konstytucyjnych w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, wskazanie tych podmiotowych praw
lub wolności konstytucyjnych, których naruszenie skarżący czyni podstawą skargi konstytucyjnej a ponadto dokładne określenie
sposobu naruszenia owych praw lub wolności.
W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącego w piśmie z 8 marca 2001 r. oświadczył, iż za ostateczne rozstrzygnięcia
organów władzy publicznej naruszające konstytucyjne prawa skarżącego uważane są:
“1. Przepis § 6 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 1990 r. zmieniającego rozporządzenie z dnia 18 lutego
1989 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników urzędów państwowych (Dz.U. z 1990 r. Nr 24, poz. 139);
2. Zarządzenie nr 14 z