Postanowienie TK z dnia 11 września 2007, sygn. Ts 16/07

Skarżący wniósł w dniu 24 stycznia 2007 r. do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną, w której domaga się zbadania zgodności art. 138 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Zaskarżony przepis wprowadza instytucję tzw. doręczenia zastępczego pism stronie postępowania cywilnego, które polega na doręczeniu pisma sądowego dorosłemu domownikowi strony, jeżeli nie jest on przeciwnikiem adresata w sprawie i podjął się doręczenia mu pisma. Zdaniem skarżącego przepis ten zawiera domniemanie, które może być i w praktyce często jest niezgodne ze stanem faktycznym, a powoduje, że pismo procesowe może faktycznie nigdy nie dotrzeć do strony procesu, mimo że prawo przyjmuje prawidłowość doręczenia. Należy to uznać za naruszenie prawa do rozpoznania sprawy przez sąd.

Postanowieniem z 20 czerwca 2006 r. (sygn. akt KA.XII. NsRejZa.9327/06/409) Sąd Rejonowy w Katowicach dokonał zmiany wpisu dotyczącego osoby zastawnika w rejestrze zastawów. Skarżący – zastawca (zgodnie z treścią wpisu) wniósł skargę na czynność referendarza sądowego. Sąd Rejonowy wezwał dłużnika do wniesienia opłaty od zażalenia, doręczając zarządzenie na adres zameldowania skarżącego do rąk jego ojca. Postanowieniem z 21 września 2006 r. (sygn. akt KA.XII. NsRejZa.12401/06/972) Sąd Rejonowy w Katowicach odrzucił skargę ze względu na niewniesienie opłaty. Skarżący wniósł na to postanowienie zażalenie, po czym zarządzeniem z 5 października 2006 r. został wezwany do wniesienia opłaty. Sąd Okręgowy w Katowicach postanowieniem z 7 grudnia 2006 r. (sygn. akt XIX Gz 717/06) oddalił zażalenie, uznając, że uprzednie doręczenia dokonane były prawidłowo, tj. zgodnie z art. 138 k.p.c., skutkiem czego skarżący nie wniósł opłaty od skargi na czynność referendarza sądowego w wyznaczonym przez sąd terminie.

Postanowieniem z 11 września 2007 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze