Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 grudnia 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 16/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 19 stycznia 2010 r. A.T. (dalej: skarżąca) zarzuciła ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach
i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, ze zm.; dalej: ustawa emerytalno-rentowa)
naruszenie jej praw nabytych poprzez znaczne zaniżenie wysokości emerytury przy jej waloryzacji. Zaniżenie to – zdaniem skarżącej
– jest wynikiem zastosowania „art. 88 i innych oraz art. 180 ust. 9 i art. 196” ustawy emerytalno-rentowej i uchybia zasadzie
niedziałania prawa wstecz. Tym samym ustawa ta naruszać ma art. 2, art. 5, art. 7, art. 9, art. 30, art. 32, art. 37, art.
38, art. 87, art. 90 i art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych
wolności, sporządzoną w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 63, poz. 284, ze zm.; dalej: Konwencja).
Skarżąca naruszenie przysługujących jej praw konstytucyjnych upatruje w zasadach waloryzacji emerytur, które prowadzić mają
do faktycznego zmniejszenia wartości emerytury, na potwierdzenie czego skarżąca przedstawiła szereg matematycznych wyliczeń.
Zdaniem skarżącej, zaskarżonej ustawy, a w szczególności jej rozdziału II, nie da się pogodzić z art. 2 Konstytucji ani z
Konwencją – przede wszystkim z jej art. 1 oraz art. 14. Skarżąca podkreśliła, że Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu
wielokrotnie wypowiadał się, iż prawo do emerytury lub renty należy uznać za mienie w rozumieniu art. 1 Konwencji. Tym samym
powinno ono korzystać z ochrony przewidzianej w art. 14 Konwencji. W świetle powyższego uzasadnione – jej zdaniem – jest twierdzenie,
że Konwencja nakłada na państwa, które ją ratyfikowały, obowiązek zapewnienia prawa do świadczenia emerytalnego oraz nakazuje
zapewnienie prawa do korzystania z tego świadczenia bez dyskryminacji wynikającej z jakichkolwiek powodów.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w oparciu